Historisch
Ook nog na het Verdrag van Munster (Vrede van Westfalen, 1648) bleef de hele regio een echte lappendeken van Spaans en Staats (Hollands) gebied. Hoewel relatief rustig duurde het tot de Vrede van Utrecht (1714) voordat Oostenrijk tijdelijk politieke stabiliteit bracht. Tijdens de Franse bezetting werden de Landen van Dalhem en Limburg, waartoe de Voerdorpen behoorden, ingedeeld bij het departement van de Ourthe, de Zuid-Nederlandse buurdorpen bij het departement van de Beneden-Maas. De scheiding was daarmee voltrokken. Ook het Nederlandse bestuur bracht daarin tussen 1815 en 1830 geen verandering en zo kwamen de Limburgssprekende gebieden (tot en met Eupen) bij het ontstaan van België bij de Franstalige provincie Luik (waartoe ze historisch nooit hadden behoord). De druk van het Duits in het oosten en die van het Frans in het zuiden verdrongen stilaan het Limburgs tot er na 1945 alleen nog de Voerdorpen overbleven. De taalgrensregeling en -wetten van resp. 1930 en 1932 zorgden er uiteindelijk voor dat de Voerstreek op 1 september 1963 deel ging uitmaken van de provincie Limburg en achteraf van het gewest Vlaanderen. Hoewel een administratief Vlaams-Limburgs eilandje, geprangd tussen het Waalse gewest en de Nederlandse grens, is de Voerstreek een ideale ontmoetingsplaats van de haar omringende culturen en volkeren en is haar toekomst gegarandeerd als de Vlaamse overheid én de Voerenaars daarin willen investeren.
De Voerstreek van 1453 tot nu :
 Bourgondische tijd 1453 |
 De Landen van Overmaas 1650 |
 De Franse bezetting 1795 |
 De taalgrens in 1963
|
De vlag en het wapenschild van de gemeente Voeren
Het wapenschild van Voeren is gebaseerd op dat van de vroegere gemeente ’s-Gravenvoeren. Het wapenschild werd op 9 december 1988 door de Gemeenschapsminister van cultuur bekrachtigd. Heraldisch wordt het als volgt omschreven “Gevierendeeld, 1. En 4. In zilver, een dubbelstaartige leeuw van keel (rood), gekroond, geklauwd en getongd van goud, 2. En 3. In sabel (zwart), een leeuw van goud, geklauwd en getongd van keel (rood).”
Het wapen is gebaseerd op dat van de hertogen van Brabant en Limburg. Voor 1080 lag het machtscentrum van het land van Dalhem wellicht in ‘s-Gravenvoeren. In de 13 de eeuw kwamen zowel Dalhem als Limburg onder het gezag van de hertog van Brabant. Vooral door de slag van Woeringen op 5 juni 1288 breidden de Brabanders hun gebied aan de oostzijde van de Maas uit. Hertog Jan I van Brabant haalde zijn slag thuis en zo kwamen Limburg en het aangrenzende Rolduc onder Brabants bewind.
Het Voerens dialect een Germaans dialect?
“De tongvallen van de Voerstreek zijn op de dialectologische indelingskaart verbonden met de overige dialecten van Belgisch-Limburg, van Nederlands-Limburg en van het Germaanse noordoosten van de provincie Luik”, aldus dr. José Cajot.
“Met deze dialecten en met andere van het Duitse taalgebied vormen zij de heterogene overgangszone tussen het Brabants in het westen en het Ripuarisch of Keulerlands in het oosten, die wetenschappelijk Oost-Neder-Frankisch, Zuid-Neder-Frankisch of gewoon Limburgs genoemd wordt.”
Het is evenwel niet aan te bevelen de term Platdiets toe te passen op de dialecten van de Voerstreek, omdat dit de indruk kan wekken dat ze iets aparts zijn, dialecten die duidelijk te onderscheiden zijn van de streektalen van de aangrenzende plaatsen van Belgisch-Limburg in het westen en van de Nederlands-Limburgse buurdorpen in het noorden.
Het Nederlands is in het verleden ook Diets/Duuts en Nederduits genoemd.
- Diets/Duuts : taal van het volk van in de Middeleeuwen tot ca. 1500
- Nederlands : vanaf ca. 1514, en hoofdzakelijk in de Zuidelijke Nederlanden (Vlaanderen)
- Nederduits : vanaf midden 16 de eeuw tot sporadisch nog begin 20 ste eeuw.
Nederlands en Duits zijn twee afzonderlijke Germaanse talen, evenwaardige cultuurtalen. Het Voerens is helemaal geen Duits, maar een plaatselijke verzameling van Nederlands dialecten.